„Tajemnica przerwy w podróży wyjaśniła się nagle, i to w sposób zaskakujący. Oto z czarnej ściany zarośli ciągnącej się tam w dole, po prawej stronie, wyjechało na otwartą przestrzeń trzech nowych jeźdźców. Karol mimo woli gwizdnął cicho
— Indianie!
Czyżby napad Patrzał uważnie. Jeźdźcy spotkali się i nic nie wskazywało na jakieś wrogie ich zamiary. Po dłuższej chwili postoju cała grupa wraz ze sznurem jucznych koni ruszyła dalej. Karol odczekał jeszcze kilkanaście minut, aż sylwetki koni i ludzi zmalały do wielkości mrówek, potem wskoczył na siodło i ruszył w powrotną drogę.
Przez kilka następnych dni polował na górskie barany, zbierał leśne jagody i gromadził zapas drewna na zimę. Miał sporo czasu, by przemyśleć to dziwne spotkanie. Nie podobało mu się. Biali dostarczający palną broń czerwonoskórym nie stanowili rzadkości. Taką przecież drogą plemiona indiańskie zdobywały broń. Początkowo stare, długolufe samopały z Kentucky, później coraz nowocześniejsze wyroby rusznikarskie. Ale teraz Karol przypadkowo trafił na co najmniej kilkadziesiąt sztuk wiezionych specjalnym transportem. Nieźle musiał handlarz na takiej dostawie zarobić, jeśli zdecydował się na daleką, niebezpieczną podróż. Pierwszy lepszy patrol wojskowy miał prawo skonfiskować wieziony towar, a ludzi postawić przed sąd.“(11)