„Przybliżony rachunek czasu wskazywał, że jeśli korpus obierze marszrutę nie na Niemirów, lecz na Jaworów, to czołowa 45 DP, która zgodnie z treścią przejętego rozkazu miała dnia 13 września osiągnąć czołowymi elementami miejscowość Laszki, mogła się znaleźć w Jaworowie 15 września wieczorem. Gdyby marsz Niemców odbywał się szybciej, różnica polegałaby na tym, że w nocy na 16 września można było zastać w Jaworowie nie czołową, lecz następną, 44 dywizję piechoty.
Na podstawie powyższej analizy postanowiłem ubiec Niemców i w nocy z 15 na 16 września, po uprzednim rozpoznaniu, uderzyć z rejonu Sądowej Wiszni całością sił na Jaworów, przebić się na północ, nawiązać bezpośredni kontakt z armią generała Szyllinga, po czym kontynuować wspólnie z nim marsz na Lwów. Uporawszy się ze sprawą zasadniczą, zwołałem odprawę wszystkich dywizjonerów na godziny popołudniowe do Balic.
Działania bojowe w ciągu dnia 14 września objęły przede wszystkim straż tylną w Przemyślu. Biła się również 24 DP. Na jej stanowiska pod Siedliskami wyszła z kierunku południowego kolumna niemiecka. Pułkownik SchwarzenbergCzerny meldował mi osobiście, że Niemcy zostali dopuszczeni na bliską odległość i wzięci pod skupiony ogień licznych karabinów maszynowych. Opisując przebieg tego krótkiego, lecz gwałtownego epizodu, pułkownik mówił o „stosach trupów", pozostawionych przez przeciwnika na placu boju.“(1)