„Przez ten czas Cassie stała tak cichutko, że aż ją ściskało w dołku, gdyż nie śmiała stąpnąć na skrzypiące deski hallu, i dopiero gdy cichły ostatnie dźwięki utworu, wybiegała stamtąd co sił i pędziła do domu. W biegu skandowała szeptem, naśladując sapanie lokomotywy — Danke schón, danke schón, danke schón. — Nie miała pojęcia, co oznaczają te słowa, toteż nie ich treść przyspieszała jej bieg.
I prawdę mówiąc przez wiele lat (do samej wojny światowej) nikt właściwie nie wiedział, co znaczą słowa panny Eckhart, te jej „Danke schón" i „Mein liebes Kind", i różne inne, no i któż ośmieliłby się ją o nie zapytać To byłoby równie nie do pomyślenia, jak chociażby przywiązanie dzwonka do kociego ogona! Jedna Virgie mogłaby się była zdobyć na coś takiego i ona jedna zdołałaby się zapewne dowiedzieć, ale twierdziła, że ją to nic nie obchodzi i że nie ma najmniejszego zamiaru. Toteż podwórko szkolne dodało jej te słowa do imienia. Mówiono do niej i o niej powszechnie „Virgie Rainey danke schón", niezależnie od tego, czy grała w klasy, czy mocowała się z chłopakami, czy brała pierwsze miejsce w konkursach ortograficznych odpowiadając, że chory pisze się przez ch, handel przez samo h, a lufa przez u. Przykleiło się to do niej na dobre. Zdarzało się nawet, że w kinie „Bijou", gdy szybciutko biegła pochyloną rampą między rzędami, by zapalić światło i otworzyć pianino, jakiś gość wołał tak na nią z daleka. Gdy była nieco starsza, zadzierała wówczas głowę do góry i szła dumnie, z tym swoim jakby wyrzeźbionym w marmurze czołem, mimo niewłaściwości frymuśnego loczka. Przesuwała się pod ścianą, ozdobioną napisem głoszącym dumnie, że „W kinie «Bijou» jest rozkosznie chłodno, przybywajcie więc i wdychajcie nasze polarne powietrze". Napis umieszczony był pod wentylatorem. Pod jej stopami harcowały najprawdopodobniej szczury, gdyż kino „Bijou" znajdowało się w dawnej stajni przedsiębiorstwa wynajmu koni Spightsa.“(7)