„Profesor uprzedził mnie, że dziś o ósmej wieczór odbędzie się u niego konferencja naukowa. Zaczął jak gdyby bardziej mi ufać, ale ja mu nie wierzę.
Wieczorem, o oznaczonej godzinie, wszedłem do jego gabinetu. Było w nim tyle osób, że zrobiło się ciasno. W pobliżu mnie zasiadł wysoki, szczupły, wsze starannie wygolony Mold, adiunkt Instytutu, bok starszy asystent Benier, lat około dwudziestu ięciu, o bezbarwnych brwiach i rzęsach, piegowaty, alej Starker, czarny, ruchliwy i nerwowy. Kemper, ak zwykle, usadowił się w odległym kącie. Siedzieli ilcząc, z rzadka zamieniając kilka słów. Była również Mary, pełniąca obowiązki sekretarki. mo woli spojrzenie moje zatrzymało się na niej doznałem wrażenia, że jest czymś obcym, bezdusznym i złym. Od Mary wzrok mój przesunął się na inne osoby. Kim oni są Oto już cztery miesiące pracuję w Instytucie, a nie znam prawie nikogo z wyjątkiem Kempera i Mary. Być może (mimowolny domysł spowodował uczucie nieprzyjemnego chłodu) wszyscy ani są tacy sami jak Mary Usiłowałem przestudiować każdą twarz. Im uważniej wpatrywałem się w ich oczy, w ich rysy, tym mocniej utwierdzałem się w moich podejrzeniach. Tak. Między nami nie było żadnej żywej, ludzkiej łączności, nie było uczucia wspólnoty właściwej ludzkiemu zespołowi. Czyżby to była głupia, nowa komedia Kolejny pomysł profesora“(10)