„Nicole odpowiedziała w ten sam sposób, tylko po cichu
— W każdym razie nie ja zaniosę ten list.
Na tę myśl Nicole zrobiło się nieoczekiwanie smutno. Po raz pierwszy rozstawała się z Andreą, która była dla niej zawsze dobra i z którą wiązało się wiele wspomnień.
Czas jednak uciekał i na ściennym zegarku Andrei wybiła godzina dziewiąta.
Po rozebraniu Andrei Nicole nie potrzebowała wyczekiwać spoŁobności do przygotowania wody z owymi dwiema kroplami lekarstwa, które jej dal Richelieu. Panna de Taverney była zamyślona, nie ruszała się z miejsca i nie interesowała się, co robi pokojówka. Nicole więc spiesznie nalała wody do szklanki, bez wahania wpuściła dwie krople lekarstwa i odezwała się do Andrei
— ł.óżko już gotowe, lampa zapalona, woda przygotowana. Czy mogę już odejść
— Dobrze — zgodziła się Andrea z roztargnieniem.
Nicole spojrzała na nią, westchnęła i wyszła. Zamiast jednał; iść do alkierza wybiegła na korytarz, nie zamykając za sobą drzwi w myśl umowy z marszałkiem.
Następnie na palcach zeszła po schodach, przebiegła ganek i pospieszyła na spotkanie kochanka.
Gilbert nie opuszczał swego stanowiska i widział, jak Nicole dobiegła do bramy, podała przez kraty klucz, którym Beausire szybko otworzył bramę i po chwili pokojówka znalazła się poza obrębem Trianon.“(16)