„Chociaż zostaliśmy uniewinnieni, wracamy do więzienia w kajdankach. Gratulacje od współmieszkańców celi przerywa nagły wrzask strażnika
— Kostisz, Siaki, Soża! Paillaces!
Chwyciliśmy zrolowane maty i koce. Pożegnał nas zbiorowy okrzyk
— Bonne chance, camarades! Afrykańskie noce i dnie
Dziwnym trafem zdemobilizowani żołnierze Polacy znaleźli się znów w orbicie zainteresowania francuskiego wojska. Być może zasługa to generała Weyganda, który właśnie objął funkcję generalnego gubernatora tego zamorskiego terytorium Francji.
Kaprala Soję odstawiono do żołnierskiego obozu w Saida, zorganizowanego przy garnizonie Legii Cudzoziemskiej. Porucznik Slaski, któremu w czasie pobytu w więzieniu ponownie otworzyła się rana, zostaje umieszczony w wojskowym szpitalu w Oranie. Mnie zaś żandarm ma odwieźć autobusem do Mascara, wyznaczonej jako miejsce pobytu dla zdemobilizowanych oficerów polskich. Przed dworcem autobusowym gubię jednak przemyślnie żandarma i wmieszany w tłum przechodniów podążam pod wskazany mi przez Gomeza adres.
Typowy arabski dom na dalekim przedmieściu. Na zewnątrz ślepe ściany. Jedyny otwór w murze to szczelnie zamknięte drzwi lub raczej furta, broniąca dostępu na wewnętrzne podwórko, na które dopiero wychodzą niewielkie okna. Dzięki temu nikt obcy nie może wglądać w życie rodziny arabskiej. Jest ono wyłączną własnością mieszkańców domu.“(4)