„Bursztyn działa jak magnes wabiąc nad Bałtyk karawany kupców
skiej Wytwórni, znajduje się dziś w stolicy Indii Delhi, gdyż ofiarowane zostało przez mieszkańców Gdańska premierowi Indii Dżawaharlalowi Nehru w czasie jego pobytu w Polsce.
Poza wspomnianymi arcydziełami masowym wyrobem gdańskich bursztyniarzy były i są korale i bransolety, broszki i guziki, które od niepamiętnych czasów stały się ozdobą polskich strojów ludowych. Nieodzownym na przykład elementem męskiego stroju kaszubskiego jest duży guz bursztynowy spinający kołnierz koszuli. Gdy się z takim guzem jedzie w swaty, to powodzenie murowane, a gdy się go przypnie nieco niżej, to podobno przestaje boleć wątroba. Bo jak chce legenda, bursztyn ma moc tajemną, przynosi szczęście i uzdrawia. Stale więc wzrasta zapotrzebowanie na bursztynowe cacka. Należy bowiem zarówno do starej tradycji, jak i do współczesnej mody, aby każdy, kto kąpał się w Bałtyku, zabrał z sobą promień słońca zaklęty w bursztynie.
Jubilea Kverko
to zna esperanto, wie już, że mowa będzie o Jubileuszowym Dębie. Jest bowiem na ziemi gdańskiej taki dąb, którego dzieje zrosły się z dziejami esperanta. Opowiedział mi je pewien starszy pan. Starsi panowie mają to do siebie, że kiedyś byli młodzi. Toteż w odległym dziś roku 1927 ów pan był już dojrzałym maturzystą odbywającym samodzielną podróż z głębi kraju nad morze. Był esperantystą, a właśnie w Gdańsku odbywał się wtedy Światowy Kongres Esperantystów.“(14)