„— Wynoś się pan natychmiast! — rozkazał.
Na to tylko kupiec czekał. Poczuwszy rękę Vlncenta, trzasnął go pięścią w twarz z taką pasją, że Vincent zatoczył się pod ścianę. Uderzył raz jeszcze i kopnął Vincenta, który upadł bez przytomności na podłogę. Po czym kupiec bez słowa wyszedł.
Krystyna była u matki. Tylko maleńki Anton raczkował po pokoju. Przyczolgał się do Vincenta, klepał go rączką po twarzy i darł się wniebogłosy. Po paru minutach Vincent ocknął się, powlókł z trudem na górę i rzucił się na łóżko.
Uderzenia nie zraniły mu twarzy, nie czul żadnego bólu. Nie zrobił sobie też nic złego, mimo iż upadł ciężko na podłogę. Ale coś w nim załamało się i zostało pokonane. Czuł to.
Krystyna wróciła do domu i poszła na poddasze do sypialni. W domu nie było ani pieniędzy, ani jedzenia. Dziwiła się nieraz, jakim cudem Vincent żyje jeszcze... Znalazła go leżącego na łóżku, ręce i ramiona zwisały z jednej, nogi — z drugiej strony.
— Co się stało — spytała.
Dopiero po chwili zebrał siły, aby się podnieść.
— Sien, muszę opuścić Hagę.
— ... tak... wiem o tym!
— Muszę wyjechać. Na wieś... Dokądkolwiek. Może do Drenthe, gdzie będziemy mogli żyć tanio.
— Ja mam jechać z tobą Drenthe jest straszną dziurą. Co ja tam mam robić, jeżeli nie masz pieniędzy nawet na jedzenie“(8)